Het socratisch gesprek

Het socratische gesprek is op systematisch wijze gemeenschappelijk een antwoord vinden op vragen die er toe doen. Het is praktisch filosoferen. Al ‘sprekenderwijs’ worden actuele en alledaagse onderwerpen bevraagd, waarbij ethische kwesties een rol spelen.

Kenmerkend voor de Socratische methode is het vragen stellen, luisteren, inleven, nadenken en een (zelf)onderzoekende houding. Doel is (in)zicht krijgen op onze aannames, redeneringen en zienswijzen en deze gezamenlijk toetsen op hun ‘waarheid’. Het zorgvuldig onder woorden brengen van gedachten en meningen is de basis om elkaar te verstaan en te begrijpen.

“Alle verandering, vernieuwing, verbetering, komt voort uit het leggen van een verband tussen gedachten die nooit eerder aan elkaar gekoppeld zijn. Om dat te bereiken heb je andere meningen nodig, andere mensen, andere invalshoeken.'

Behoefte aan een persoonlijk gesprek. Ga naar: 'Dialoog tweegesprek'.

Achtergrond
'Socrates is de aartsvader van de westerse filosofie. Hij onderzocht allerlei fundamentele kwesties door middel van een gesprek. Door het uitwisselen en toetsen van meningen bracht hij zijn gesprekspartners tot een onderzoek van hun eigen praktijk, hun ervaringen en hun opvattingen over wat belangrijk is in het leven.
Socrates’ gesprekken waren altijd gericht op het vaststellen van wat ‘deugdelijk’ gedrag is of een ‘deugdelijke’ opvatting. Daartoe vroeg hij iemand zijn opvattingen over een kwestie nauwkeurig te formuleren. Hij wilde niet alleen weten wat je van die kwestie vond, maar ook hoe je er zelf feitelijk mee omging. Daardoor bracht hij zijn gesprekspartners ertoe niet alleen hun ideeën, maar ook hun gedrag, houding en manier van leven te onderzoeken. Socratisch onderzoek is wezenlijk zelfonderzoek'. (overgenomen uit: Welkom, Socratisch Café Nederland, 2010)